12 maart: Ze ontwijkt me

Katie’s enthousiaste begroeting op het schoolplein is een van mijn dagelijkse hoogtepunten. Haar dikke bos haar tegen mijn wang wanneer ze me omhelst en haar kus, zo nat als de neus van een hond. Haar hand in de mijne. Het is de kroon op mijn dag. Iedere keer weer.

Maar deze middag pakt ze mijn hand niet vast. Ook krijg ik geen kus. Een beetje mokkend loopt ze met stevige passen voor me. Haar loopje begint steeds meer op die van mij te lijken. Ze is gegroeid afgelopen vakantie. Haar broekspijpen laten net iets teveel van haar groene sokken zien.

Thuis zakt ze met een plof op de bank. Ik snijd een appel in stukjes en vraag naar haar dag maar krijg geen antwoord. Het lijkt een heel andere dag, een heel andere tijd en Katie lijkt alles behalve haar vrolijke zelf. In plaats van acht jaar lijkt ze plotseling twee keer haar leeftijd.

‘Is er iets gebeurd?’ probeer ik.

Hevig schudt ze van niet en eet in stilte de appel op. Ik kijk nog eens naar haar broekspijpen.

‘Wil je anders met mama naar de winkel, kijken voor een nieuwe broek. Deze wordt een beetje te klein.’

Weer schudt ze van niet. Alles is vandaag een dikke vette NEE.

Ik neem plaats aan de eettafel en blader in het tijdschrift wat ik mezelf cadeau heb gegeven die middag. De geur van de kaneelthee die in mijn Go Away, I’m reading!-beker naast me staat doet me denken aan de herfst.

‘Mama,’ klinkt het ineens naast me. Katie is muisstil naast me komen zitten en heeft haar stoel dicht tegen de mijne aangeschoven. Ze legt haar hand op mijn arm.

‘Er is wel iets gebeurd vandaag.’ Met haar helder groene kijkers polst ze mijn reactie.

‘Vertel het me maar.’

‘Ze wilde niet met me spelen vandaag.’

‘Wie niet?’

‘Nina.’

Ik veeg zacht een plukje haar achter haar oor. Ze draagt de oorbellen die ze van Nina heeft gekregen afgelopen Kerst.

‘Och, en waarom niet?’

‘Ze wilde liever met Robin spelen. Ik vind Robin stom.’

‘En ben je daarom zo boos vandaag?’

Katie legt haar hoofd op mijn onderarm. Ik voel dat ze knikt.

‘Mama?’

‘Ja?’

‘Zullen wij samen spelen?’

Ik kus haar voorhoofd. ‘Dat is goed.’

‘Mama?’

‘Ja?’

‘Is Nina mij aan het ontwijken?’

Wat een gekke woordkeuze.

 

‘Nee lieve Katie, dat denk ik niet.’

‘Mama, wat betekent ontwijken eigenlijk?’

‘Dat iemand even niet met je wil praten of spelen.’

‘Maar dan is Nina mij wel aan het ontwijken.’

‘Ja maar ontwijken doe je eigenlijk alleen als je even niet goed weet wat je wilt zeggen.’

‘Dus Nina weet niet wat ze moet zeggen?’

‘Natuurlijk wel! Daarom denk ik niet dat ze jou ontwijkt. Ik denk dat ze gewoon even met Robin wilde spelen vandaag.’

‘Oke. Dat denk ik ook.’

‘Goed zo.’

‘Ik vind ontwijken een gek woord.’

‘Ik ook. Heb je het ergens gelezen?’

‘In de Donald Duck. Oom Donald ontwijkt Oom Dagobert.’

‘Oh waarom dan?’

‘Hij heeft per ongeluk geld uit het pakhuis meegenomen.’

‘Kijk, maar dat is wat anders he. Oom Donald weet dat hij fout zit en durft zijn oom niet de waarheid te vertellen.’

‘Ja ja nu weet ik het wel.’

Katie staat op. ‘Boter, Kaas en Eieren spelen?’

Ik knik, neem een slok lauwe kaneelthee en zou willen dat ik een beetje meer op Katie lijk.


Kort verhaal // 12 maart// writing challenge // iedere dag een kort verhaal aan de hand van een woord of zin //vandaag: ze ontwijkt me // Ik begin op 12 maart, want dat kan :-).

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *