De wereld is wonderlijk

Het is grappig als je er over nadenkt, dat alles zo uit verhouding lijkt als je klein bent.

Vroeger leek alles zo groot. Mijn vader, mijn moeder, het huis, mijn kamer en zelfs de poezen herinner ik mij als gigantische poezenmonsters. We hadden een gigantische auto, de keuken was huge en de trap naar boven oneindig.

Een paar dagen geleden was ik met de kids bij mijn ouders. Zij wonen nog steeds in hetzelfde huis. Het is wel compleet gerenoveerd, maar het is nog steeds mijn ouderlijke huis. Het huis waarin ik achttien heel blije jaren heb mogen ervaren. Iedere kamer in dat huis brengt mooie herinneringen naar boven. Mijn oude kamer is nogal veranderd sinds mijn vertrek, maar alle herinneringen wonen daar nog steeds. Het raam waar ik als tiener uit hing om stiekem een sigaret te roken. Het bed waar ik uren lang boeken in lag te lezen, het liefst tot ik ze uit had. Maar dan bedenk ik me dat dat bed niet mijn oude bed is. Zo erg kan ik in een herinnering verdwalen.

Nu komen mijn kinderen hier, in dit huis, en maken nu zelf mooie nieuwe, eigen, herinneringen. En dat doen ze ook bij ons, in hun eigen ouderlijke huis. Het huis waarin het stapelbed gigantisch hoog is, de gang oneindig lang lijkt, het bad wel een zwembad lijkt en het aanrecht is een plek waar ze waarschijnlijk nooit bij zullen kunnen. Ik lijk met mijn 1.60 m. nog steeds lang en papa is helemaal een reus.

Het is grappig als je er over nadenkt, dat alles zo uit verhouding lijkt als je klein bent. En soms vergeet ik dat wel eens. Of sterker nog, ik vergeet het dagelijks. Kinderen hebben nog de mogelijkheid zich zo mooi te verwonderen over dingen. De rode poes voor het raam is voor hen net zo iets als een tijger die voorbij komt. Voor Juliette beginnen de verhoudingen nu wel te komen. Maar voor Joshua is de wereld nog zo abstract. Misschien lijkt de wereld om hem heen wel op een soort Dali-schilderij. Allemaal gekke vormen, gebeurtenissen die helemaal niet logisch zijn. Bijvoorbeeld gisteren, op het strand. We stonden bij de zee. De golfjes maakten een hoop kabaal. Ze waren piepklein en echt niet indrukwekkend. Maar Joshua vond het machtig. Eerst was hij bang, maar toen hij merkte dat die golfjes niets anders doen dan steeds heen en weer schuiven over het zand, was hij overtuigd: dit is leuk. Steeds pakte hij een handjevol schelpjes, legde deze neer, keek toe hoe de golven eroverheen raasden en hoe sommige schelpjes mee naar achter werden getrokken en pakte opnieuw een handjevol schelpjes. En dat wel twintig keer. Het was heel lief om te zien.

Juliette zit in een andere fase. Alles krijgt voor haar een randje realiteit er omheen. Of een soort realiteitsstrikje. De dood is toch echt de dood, iemand komt dus niet meer terug. Ons bed noemt Joshua het grote bed, want voor hem is het echt groot. Juliette weet dat het niet zo groot is, en dat slapen in ons bed haar niet veel ruimte geeft. Joshua denkt echter dat hij zeeën van ruimte heeft. En groenten zijn geen monsters in allerlei kleuren. Het is voedsel. En dat moet gegeten worden. Dat weet Juliette.

En dan kom ik thuis van een dag werken. Buiten schemert het en ik heb Joshua bij me. We komen net terug van de crèche. Hij mag even tv kijken zodat ik het avondeten kan maken. Maar ik heb nog even geen zin en plof naast hem. We kijken samen naar Dora. Grote zus komt thuis. Ze vliegt me om de nek en is blij me te zien. Met z’n drieën kijken we Dora. Papa ploft op de grote stoel naast de bank. We kijken met z’n vieren Dora. En dan spring ik terug in de tijd. Ik herinner me ineens zo goed hoe fijn ik het vond om samen met mijn ouders zo op de bank te zitten. Hoe machtig dat voelde, hoe veilig en knus. Niets in de hele wereld was op dat moment belangrijker. Dat moet voor onze kindjes ook zo zijn. Zo iets simpels is voor hen zo iets groots. En stiekem denk ik: Zo iets groots, zoiets waardevols, ervaar ik te vaak als iets simpels. Ik neem het voor lief. En dat moet ik niet doen. Ook ik zou de wereld iets vaker kunnen beschouwen als wonderlijk, zoals mijn kinderen dat doen.


Gepubliceerd op Mamaplaats, 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *