Fotograferen op de Binckhorstlaan

Het spookte al een half jaar door mijn hoofd. Ik wilde op avontuur met mijn camera. Gewoon ik en mijn digitale klikapparaat. Als je maar om je heen blijft kijken, zie je dat er genoeg is om vast te leggen. En er is hier op de Binckhorstlaan zoveel moois om te fotograferen. Iedere keer wanneer ik er fiets of wandel zie ik weer iets dat gewoon even vereeuwigd moet worden.

Passie

Fotografie was vroeger mijn passie. Ik wilde zo graag fotograaf worden. Overal zag ik foto’s en kaders en composities. Ik had les van de buurman/ fotograaf Ad van Son. Hij had een grote studio onder zijn huis en dat was voor mij een soort Walhalla en een soort speeltuin. Ik heb ongelooflijk veel van hem geleerd. 

Op de middelbare school zat ik bij een fotoclub met wat andere fotografie-nerds en daarnaast zat ik ook bij een fotoclub in Den Haag, samen met een lieve vriendin. Iedere week stonden we in de doka foto’s te ontwikkelen en af te drukken. En natuurlijk hielpen we elkaar en bespraken we ons werk. Tsja, en toen besloot ik het erop te wagen. Na maandenlang allerlei musici te hebben geportretteerd, stadsplaatjes geschoten te hebben en de tuin van mijn ouders vanuit alle mogelijke hoeken te hebben gefotografeerd, vond ik het wel tijd: ik deed toelating op de KABK in Den Haag. En ik werd aangenomen!

Zoekende

Ik nam het allemaal niet te serieus en tegelijkertijd nam ik het heel serieus. Maar ik was zo jong. Iedereen om me heen was de twintig al gepasseerd en ik had er pas achttien zorgeloze jaren opzitten. Zij hadden al geleefd en keken naar kunst op een manier die ik maar niet eigen wist te maken. Ik hield het een jaar vol (en de school hield het met mij een jaar vol) en toen brak het moment van de waarheid aan. Ik moest van de academie af.  

In de jaren die volgden was ik zoekende. Mijn aandacht en liefde voor de fotografie waren gedaald tot een deprimerend nulpunt. De Kunstacademie had mij zo onzeker gemaakt dat het me beter leek om maar helemaal niet meer te fotograferen. Want als de ‘experts’ zeggen dat je het niet kunt, wat moet je dan nog als nog geen twintiger?

De dertiger in mij

En toch bleven mooie plaatjes in musea en boeken mij betoveren met hun sterke composities en spannend lijnenspel. Dat bleef zich onderhuids ontwikkelen tot ik vond dat ik genoeg had geleden en die zogenaamde ‘experts’ eigenlijk koekenbakkers waren met het tact van een koe. De dertiger in mij was opgestaan en dus blies ik het stof van mijn camera en vervloekte die mannen die zomaar mijn passie hadden verpletterd. Ik fotografeerde voor een blog dat ik destijds had en genoot van de combinatie schrijven/fotograferen. Het gevoel kwam weer terug. Dat gelukkige gevoel wanneer je heel blij bent met een foto.

Een poos later brak er weer een nieuwe dynastie aan met een nieuw intern bewind. Ik weet niet eens meer waarom, maar ik had geen zin meer in fotograferen. Misschien omdat ik teveel druk op mezelf legde. Daar ben ik goed in. De druk voer ik op en tegelijkertijd vermoord ik mijn eigen passie, liefde en enthousiasme. 

Samen op pad

Maar nu ben ik bijna veertig en heb ik simpelweg geen tijd meer voor dat geneuzel met druk op jezelf leggen en passies omleggen. Nee, ik doe nu alles omdat ik het leuk vind. Punt. Ambities in de fotografie heb ik niet meer. Maar mooie plaatjes schieten voor mezelf en mijn blog en fotoalbums vind ik fantastisch. Wat blijkt? Mijn dochter vindt dat ook leuk. Dus als het even kan, gaan we samen op stap. En dat is precies wat we twee weken geleden hebben gedaan. Met mijn Canon EOS 1100D en mijn iPhone 11 gingen we op stap door de buurt. En zie hier ons resultaat!

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.