Het zesde slachtoffer

Haar handen trillen. Het plastic bekertje met waterige koffie kraakt in haar hand. Met haar duim en middelvinger draait ze het op zijn plek, precies op een oude koffievlek. Dan schudt ze haar handen aan weerszijden van haar lichaam in de hoop de zenuwen te bedwingen.
Rechercheur van Winsum komt binnen en schuift de stoel tegenover haar naar achteren. Het metaal schraapt over de betonnen vloer. Van Winsum draait met duim en wijsvinger aan het uiteinde van zijn snor.
‘Ben je er klaar voor?’
Anna knikt en wenst dat ze om een glaasje water had gevraagd in plaats van koffie.
‘Ik zit hiernaast en kan alles door het glas daar zien. We staan klaar om in te grijpen.’
‘Mocht dat nodig zijn’, voegt hij er snel aan toe.
Zijn elleboog wijst naar de grote spiegelwand rechts van haar. In de verhoorkamer lijkt het een spiegel. In de kamer ernaast is het een raam. Ze kent het van al die politieseries die ze heeft gekeken. Maar nog niet eerder had ze zelf met zo’n raam te maken.

Een agent met een serieuze blik in zijn ogen, opent de deur. Hij houdt de deur open voor hem, voor wie Anna al die voorbereiding heeft gedaan. De muur van haar slaapkamer hangt vol met artikelen over hem, foto’s van de plaats delict en alle knipsels die ze maar kon vinden. Al jaren schrijft ze over hem op haar misdaadblog. Zes moorden, vijf slachtoffers en één vermist vermeend slachtoffer.

Zijn ogen lijken twee donkere kraaltjes, ver achter in zijn oogkassen geduwd.
Anna’s vinger speelt met een loszittend draadje van haar broek en ondertussen duwt ze haar vuist hard op haar wiebelende been.
Wanneer hun ogen elkaar kruisen ziet ze zijn donkere ogen oplichten. Iets wat lijkt op herkenning spreekt vanuit zijn blik dat hij op haar laat rusten.
Anna haalt gauw een hand door haar haar en slaat haar ogen neer op de recorder voor haar.
‘Ik neem het gesprek op, als dat mag?’
De agent achter hem knikt.
‘Elly Brokken. Over haar wil ik het hebben. Jij blijft volhouden dat je haar hebt vermoord. En toch, ze is nooit gevonden.’
Hij denkt na. Anna bekijkt zijn asblonde gemillimeterde haar. Of is het grijs? Het is moeilijk te zien.
‘Jij hebt een mooi blog, Anna.’
Moet ze hem nu bedanken?
‘Ik wil graag een antwoord op de vraag die veel mensen al jaren bezig houdt.’
Zijn handen liggen in elkaar gevouwen voor hem op tafel. Het metaal van zijn handboeien tikt op het melamine tafelblad. Zijn vriendelijke blik wordt serieus.
‘Nog even niet. Eerst wil ik jou iets zeggen.’
Anna schuift haar stoel iets naar achteren. Ze aarzelt maar stemt toe.
Hij haalt zijn neus op en gaat verder.
‘Elly is nooit gevonden omdat ze nog niet dood is. Maar dat duurt niet lang meer.’
Zijn donkere ogen kijken haar nu recht aan. Ook de agent kijkt haar nu indringend aan.
‘Snap je wat ik bedoel…Elly?’


Hetty Kleinloog: “Het zesde slachtoffer heeft voor mij gewonnen, omdat het met veel oog voor detail geschreven is. Het verhaal is goed opgebouwd, is origineel en eindigt verrassend.”

Dit verhaal won de eerste prijs bij de schrijfwedstrijd Bloedverwanten van de Schrijversacademie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.