Een verhaal begint bij mij, meestal, met een personage. Dat schreef ik in 2020 al eens in een post op Instagram. Natuurlijk word ik geïnspireerd door iemand op straat, een boek, een film, een anekdote, een gesprek in de trein, er zijn zoveel triggers voor de start van een verhaal. Maar het is toch altijd weer een personage die bij mij aan de bel trekt. En omdat mijn manuscript zich in afrond fase bevindt, denk ik terug aan hoe het allemaal begon met mijn boek. Waar kwam mijn inspiratie vandaan? Was het inspiratie? Of was het een stemmetje…?

Billy & Me- Giovanna Fletcher

Een paar jaar geleden las ik het boek Billy & Me van Giovanna Fletcher. Een heerlijk zoet, makkelijk leesbaar boek over een dorpsmeisje dat een relatie krijgt met de beroemde Billy. Het plot is simpel, de zoete en lieve manier van Giovanna’s schrijven laten je, als het ware, meevaren op de woorden. Je hebt het binnen twee dagen uit, want je wil weten wat er op de volgende bladzijde gebeurt. Ik houd van dat soort boeken. En ik houd van het thema liefde. Het blijkt keer op keer, in wat voor vorm dan ook, weer een thema te zijn dat inspireert. En zo begon ook mijn verhaal te vormen toen ik het boek uit had. Want wat gebeurt er met je wanneer je als gewone hardwerkende vrouw verliefd wordt op die beroemde popster. Het is natuurlijk de droom van praktisch iedere tiener. Maar ja, Giovanna had dat verhaal al geschreven en ik kon daar niets meer aan toevoegen.

Maar ik begon. En stopte na twee hoofdstukken. Het thema, het verhaal, het lag me niet. Het moest helemaal niet gaan om ‘mijn’ Billy. Nee, het moest gaan over die vrouw. Over haar liefde, haar zoektocht. Ik zocht het dus in een andere hoek, maar het startsein werd gegeven door het lezen van Billy & Me.

 

 

 

Begrafenis

Twee jaar geleden overleed de moeder van één van mijn liefste vriendinnen. Ik heb al aardig wat begrafenissen bijgewoond (meer dan huwelijken, dus het is voor mij meer Four Funerals and a Wedding), maar deze begrafenis viel mij extra zwaar. Misschien omdat het haar moeder betrof. Je betrekt zoiets meteen op jezelf (wat als mijn moeder nu overlijdt??). Maar dat niet alleen, haar moeder had een prachtige plek waar ze werd begraven. De hoge bomen stonden als wachters om haar graf. Het geluid van deze ruisende bomen, de verdrietige stilte en de woorden van de predikant, het was toen dat ik wist hoe mijn boek zou beginnen: met de begrafenis van mijn hoofdpersonages vader.

 

Edinburgh

Een no brainer eigenlijk. Nadat ik deze stad in 2018 had bezocht wist ik het zeker, ik moest hier een verhaal in plaatsen. Natuurlijk ben ik al veel langer Schotland-gek en spelen de meeste verhalen van mij hier af. Het punt is alleen, die liggen allen half-af op de plank. En toen ik begon met het schrijven van mijn boek, was ik helemaal niet van plan om het in Edinburgh te plaatsen. Nee, het zou zich afspelen in Londen. Maar Ezra gooide ‘roet in het eten’. Hij woont in Edinburgh…

 

Muziek

Het is denk ik, twee jaar geleden dat ik met mijn collega praatte over mijn schrijven. Ik weet niet meer hoe we er op kwamen maar ze vroeg me of ik het thema muziek door mijn verhalen heen weefde. Een logische vraag wanneer je je bedenkt dat ongeveer in alles in mijn leven de muziek er doorheen druppelt. En eigenlijk druppelt het niet meer, het is een rode draad geworden. Ik kon er toen geen antwoord op geven, maar het gesprek heeft zich herhaaldelijk in mijn hoofd afgespeeld. En vanaf dat moment wist ik dat Ezra iets met muziek moest doen. Hij hoefde ook helemaal niet beroemd te zijn. Nee, hij werd, samen met zijn muziek, datgene wat mijn hoofdpersonage kracht zou geven in haar zoektocht naar haarzelf. En dat werkte ZO bevrijdend voor mij. Zie je, schrijven is ook therapeutisch. Want muziek was voor mij tot dat moment iets waar ik met grote twijfels tegenaan keek. Ik houd van muziek, heel erg veel, maar ik kon het nooit plaatsen. En nu, nu wist ik het. Het kan en mag een plek in mijn leven krijgen en die plek is mijn schrijven.

 

En jouw hoofdpersoon dan, waar komt die vandaan?

Dat lees je in een ander blog :-).

 

Ingefluisterd

Mooi toch, hoe inspiratie overal vandaan kan komen? En ik schrijf niet alles op. Wel heb ik altijd een notitieboek bij me, maar ik vergeet het zo vaak te pakken. Daar werk ik aan, want zelfs een bijzondere kleur, een voorbijganger of een etalage kunnen me inspireren. 

Maar eigenlijk is alles bij dit boek me ingefluisterd door mijn hoofdpersoon. Want zij was er al. Zij was er al die tijd al. En beetje bij beetje liet ze me meer zien van haar verhaal. En eigenlijk waren Edinburgh, de muziek, de begrafenis en het boek van Giovanna Fletcher slechts knoppen die ik moest indrukken. Eenmaal ingedrukt nam Julia, mijn hoofdpersoon, mij stapje voor stapje mee in haar verhaal.

 

Vertel het verhaal 

Met het lezen van Billy & Me, was ook Julia daar al. En ik moest zelf uitzoeken hoe het allemaal echt zat met haar. Alsof iemand je zachtjes begint te kietelen. ‘Joehoe, ik ben hier, maar ik kijk voorlopig alleen met je mee. Ik zeg niets!’

Ik denk dat ik daarom nooit van te voren een plot uitwerk, ik laat me leiden. De inspiratie komt uit plekken, boeken, films totdat de hoofdpersoon mij een seintje geeft en zegt: ‘precies, daar moet je zijn.’ No way, dat ze mij meteen het hele verhaal vertellen. Nee, ze willen dat je iedere steen omkeert, elk puzzelstukje probeert en iedere kans pakt om je hele brein te doorzoeken. Dora, the explorer voel ik me soms! En daarom is schrijven ook zo’n mooi proces. Niet vanwege Dora, maar vanwege die zoektocht. Vanwege personages die zich plotseling, uit het niets, aandienen en je vervolgens meenemen, je laten inspireren en je influisteren wanneer je op het juiste pad bent aangekomen. Ze vertellen het me alsof ik het ook moet beleven, stapje voor stapje, beetje bij beetje, zodat de emoties mij ook verrassen en ik het verhaal oprecht kan vertellen aan jou, de lezer.

Je houd misschien ook van..

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.