Mijn eerste opdracht voor de Schrijversacademie

Ik heb zojuist mijn eerste opdracht voor de Schrijversacademie ingeleverd. Beeld je een nagelbijtend persoon in… ja, dat ben ik nu. Natuurlijk wacht ik met schrijven tot vlak voor de deadline. Dat is mijn manier om de optimale focus te krijgen. Of het de optimale manier van werken is? Dat betwijfel ik. Wel ben ik een paar dagen geleden begonnen met het bedenken van het verhaal. Het betreft een kort verhaal, meer een scène wat in een verhaal zou passen. Driehonderd woorden. Een tafelscène. Thriller of romantiek. Van te voren werk je een en ander al uit. Waar het in deze opdracht om draait zijn de zintuiglijke beschrijvingen. En laat dat nou precies datgene zijn waar ik nog een boel over kan opsteken! Want wanneer ik schrijf zie ik alles letterlijk voor me. Ik ben heel beeldend ingesteld en de sfeer voel ik tot in mijn aderen (wat dramatisch, maar je begrijpt me). Het zit allemaal in mijn hoofd. En wanneer ik het op papier zet komt het niet altijd uit de verf. Dat wat ik rond en compleet in mijn hoofd heb zitten komt er tweedimensionaal uit. Dus wat dat betreft is het voor mij een perfecte opdracht!

Verschillende lagen

Een verhaal schrijven doe je in verschillende lagen. Je hebt de verhaallijn, de details van de omgeving, de woorden, de zinnen, de gevoelens. Maar dat alles is plat. Het is een platte ballon. Blaas je de ballon op, dan heb je er wat aan. En die lucht die je in die ballon blaast, dat zijn de zintuiglijke details. Die geven een verhaal leven. Wat zie je, wat hoor je, wat voel je, wat ruik je en wat proef je? Gek voorbeeld eigenlijk. Ik had ook over puzzelstukjes kunnen beginnen…Nou ja, je begrijpt me. Hoop ik.

Kinderschoenen

Ik kan leuke verhalen bedenken maar sta nog in de kinderschoenen van het hele schrijfproces. En het grappige is dat toen ik mij opgaf voor deze studie, ik dacht dat ik het allemaal wel wist. Jeetje wat had ik het bij het verkeerde eind! Want Susan Smit kan wel zeggen dat ik mooi kan schrijven tijdens een workshop, dit maakt me nog geen doorgewinterde schrijver. Schrijven is keihard werken en dat merk ik keer op keer weer. Want deze opdracht heb ik vele malen herschreven. Ook al zijn het maar 300 woorden.

Plat

En ook dit verhaal begon heel plat. Het was een verhaallijn en niet meer. Totdat ik mijn ogen sloot en voor me zag wat er met de hoofdpersoon gebeurde. Wat zag ze? Wat hoorde ze? Wat proefde ze? Ik voegde een emotie toe, vervolgens een smaakbeschrijving, een geluid, een geur. Wat voelde ze onder haar voet? Wat hield hij in zijn hand? En ga zo maar door. Plotseling stond daar ineens een complete scene op papier. Voor mij dan. Voor mijn gevoel staat het verhaal nu op papier zoals ik het in gedachte had. Maar de vraag is: wat vindt de docent? Nog twee nachten slapen en dat weet ik het. Doodeng, want ik wil mijzelf graag bewijzen. Laten zien dat ik echt wel kan schrijven. En het maakt me heel klein en nietig, want ik wil erg graag leren. En juist wanneer de docent de fouten eruit pikt leer ik ervan.

Veel schrijven

Ondanks de bijbehorende onzekerheden vind ik het heel gaaf dat ik mijn eerste opdracht zojuist heb ingeleverd. Het is bij mij vaak de vraag of ik wel inspiratie krijg om te schrijven. Vaak genoeg staar ik naar een leeg vel papier en krijg ik er geen woord op geschreven. Net als met schrijfwedstrijden. Je krijgt een onderwerp toegewezen en dan hoop je maar dat je er iets mee kunt. De druk is hoog want je wilt immers presteren.

Maar het is gelukt. De opdrachten ‘dwingen’ me te schrijven, ‘dwingen’ me inspiratie op te roepen en ‘dwingen’ me iets te doen met de woorden die ik beetje bij beetje op papier zet. De druk is er nog steeds, maar met de wetenschap dat ik er van leer. Dat ieder woord dat ik schrijf en iedere opdracht die ik inlever mijn manier van schrijven verbetert. Deze stok achter de deur had ik even nodig. Ik merk namelijk nu al dat het schrijven me steeds makkelijker af gaat. Natuurlijk zijn er avonden dat ik de woorden er uit moet trekken. Maar ik wacht niet meer op de inspiratie. Inspiratie krijg je niet. Daar draait het helemaal niet om. Net als met sport, een instrument bespelen, een verdomd goede advocaat worden of een perfect muurtje kunnen metselen, je wordt er pas goed in als je oefent en ervaring opdoet. En ik kan niet wachten tot ik vanavond weer achter mijn bureau mag kruipen om die ervaring op te doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *