Over schrijven gesproken

Het begon, denk ik, toen ik een jaar of 9 was. Geïnspireerd door Engelse boekjes vol beertjes en bloemetjes, berenpicknicks en dat soort heerlijk tuttige verhaaltjes, begon ik aan mijn eigen verhaal. Over twee poezen, Ginger en Roger, die gingen picknicken.  

Na een vakantie in Schotland, in het kleine vissersdorpje Portsoy, pakte ik mijn pen weer op. Ik zat toen inmiddels op de middelbare school. Op papier vertelde ik het verhaal van Jessie en haar vriendengroep die in het wat duffe Portsoy er het beste van maken. Verkering, vriendschap, gekke ouders, wandelingen langs de kust en de komst van een hippe t-shirt winkel hielden de gemoederen bezig in mijn fictieve versie van Portsoy. God wat vond ik dat heerlijk om te schrijven over een wereld die niet de mijne was. Op die momenten was ik er even niet. Ik zat als gehypnotiseerd met mijn schrift op schoot op de grond bij de radio, luisterend naar Kink FM.

Elektrische typemachine

Mijn moeder hield ook van schrijven. Niet per se fictie maar ze vond het leuk genoeg om een elektrische typemachine te kopen. En ik mocht er ook op typen! Wow, dit vond ik echt zo bijzonder! En zo veranderde mijn schrijfplek van de vloer naar een bureau in de eetkamer waar de machine opstond. De toetsen klikten lekker weg en de piepjes en het gezoem waren zeer aangenaam. Alsof je een verhaal typt op zachte pakjes boter. Beetje gekke vergelijking misschien. Maar ik kan me even geen betere bedenken.

‘Volwassen’ verhalen

Niet alleen mijn schrijfplek veranderde. Ook mijn verhalen. Ik begon een verhaal over Rachel. Ze kreeg het bericht dat haar broer was overleden en moest daarom naar Parijs. Treurig allemaal. Het speelde zich af in Londen en Parijs. Hoe het verder verliep weet ik eigenlijk niet meer. Ik heb het wel afgeschreven, dat weet ik wel! Ik vond het zo ontzettend gaaf om zo’n ‘volwassen’  verhaal te schrijven. Dat smaakte naar meer. En zo schreef ik het verhaal over de Londense Ian en hoe hij verliefd werd op het Schotse meisje Sarah. Het thema liefde was altijd sterk aanwezig. Zo ook de locaties Schotland en Engeland. En wat dat betreft is er niets veranderd!

De pen weer opgepakt

Na een hiatus van bijna 15 jaar heb ik de pen weer opgepakt. Mijn gevoel duwt mij richting het schrijven, net als toen, toen ik als 9-jarige begon met dat schrijven. Verhalen spoken door mijn hoofd. Personages dringen zich aan mij op en verhaallijnen vliegen van links naar rechts. Wanneer ik schrijf voel ik me het dichts bij mezelf. Misschien ken je dat gevoel wanneer je mediteert? De kalmte die over je heen komt, dat intens rustige gevoel. Dat krijg ik wanneer ik schrijf. En het mooie is dat dit pas het begin is. Misschien ben ik een laatbloeier en heb ik jaren ‘weggegooid’ met andere hobby’s en bezigheden. Voor mij is het belangrijk dat ik weer schrijf. Dat dicht bij mezelf blijven en doen waar ik gelukkig van word. Iedere dag probeer ik met schrijven bezig te zijn. Ik werk aan de opdrachten voor de Schrijversacademie, schrijf aan mijn boek of zit te broeden op een kinderboek. En samen met mijn broer probeer ik een thriller te schrijven.

Het zit in mijn bloed

Dat schrijven zit in mijn bloed. Misschien omdat mijn vader zo levendig kon voorlezen. Misschien omdat ik net als mijn moeder hoogsensitief ben. En misschien is het gewoon zo. Verhalen grijpen me altijd aan. Ik kan me niet zomaar losmaken en wanneer ik een boek lees, bekijk ik alles door de lens van dat boek. Verhaallijnen van boeken die ik jaren geleden heb gelezen drijven vaak ineens naar boven. Scènes uit films dringen door tot in mijn dromen. En hoe meer dit gebeurt, hoe meer er van mijn oude zelf weer tevoorschijn komt. Ik ben een dromer en ik ben een verhalenverteller.

Een bijzonder proces dus dat schrijven! Ik deel misschien niet veel op mijn blog, de opleiding slokt veel van mijn tijd op. Daarnaast probeer ik ook creatief te blijven schrijven natuurlijk, dat was het hele punt, niet waar?! Maar zo heb je een kleine geschiedenis over mijn schrijf-reis en waar deze eigenlijk begon. Nu richt ik mijn neus weer naar de toekomst en ga maar eens verder met mijn verhaal.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *