Terwijl mijn bril naar het laagste puntje van mijn neus is gezakt, lees ik de woorden die ik zojuist heb geschreven. Wat een clichébeeld van een schrijver. En toch is dit wat je aan zult treffen in mijn schrijfkamer. Voor de volledigheid en om de werkelijkheid te schetsen: naast mij staat een kop koud geworden koffie, om mij heen liggen minstens drie notitieboeken en op de grond achter mij ligt mijn manuscript. Versie vier, als ik mij niet vergis. 

Uitputtingsslag

Het is een uitputtingsslag, dat schrijven van een boek. Hoe vaak ik heb gedacht dat het af was, is al niet meer op één hand te tellen. Ik ben niet snel tevreden, mijn proeflezers wijzen mij op foutjes of onvolkomenheden of ik ben, voor de zoveelste keer, in gesprek met mijn broer over de plot. 

Niet opgeven

Dit klinkt, als ik het zo lees, als een negatief proces. En ja, als je niet ambitieus genoeg bent of je geeft snel op, dan is dit een erg negatieve situatie. Ik zou dan zelfs willen zeggen: doe het niet, stop ermee. Maar ik ben ambitieus en ik wil niet opgeven en ik vind het helemaal niet erg om nog langer met mijn boek bezig te zijn. Ik wil mijn hoofdpersoon nog veel beter leren kennen en eigenlijk vind ik dat haar tegenspeler wat meer ruimte mag krijgen. Dus nee, het is nog niet af. 

Van idee naar verhaal

Wat begon in 2017 als een idee, ontwikkelde zich langzaam tot een verhaal. Mijn hoofdpersoon was er. Ik kon niet meer om haar heen. Maar ze vertelde mij haar verhaal alsof ze het door een krakende telefoon vertelde. Er klopte weinig aan het verhaal en ik gaf het meerdere keren op. Ik snapte maar niet waar het naartoe moest gaan. Daar zat natuurlijk meteen het probleem. En dat is wat ik nu eindelijk zie. Hoe kun je een verhaal schrijven wanneer je niet weet hoe het eindigt?

Einde onbekend?

Kun je een verhaal schrijven wanneer je niet weet hoe het afloopt? Ikzelf begin altijd met schrijven zodra een persoon en een sfeer zich aan mij opdringen. Ik moet het dan opschrijven en voelen. Alsof ik de schaduw van de hoofdpersoon ben. Zoals in het echte leven weet je niet hoe het afloopt. We weten niet wat morgen zal brengen. We weten waarschijnlijk niet eens wat ons over een uur staat te gebeuren. Wanneer je dus als schrijver de hoofdpersoon volgt geeft je dat niet meer dan een omgeving, een locatie, een karakter, gevoelens, emoties en tegenspelers. Maar hoe die verhoudingen liggen en zich ontwikkelen is onbekend. Als schrijver moet je op een gegeven moment uit die schaduwpositie stappen en de overhand nemen. Altijd in overleg met de hoofdpersoon natuurlijk. 

Versie na versie

En dat gesprek ging ik niet aan. Ik schreef. Mijn God, wat heb ik veel geschreven. Versie na versie na versie. Totdat ik het einde moest schrijven. Ik bleef hangen in het laatste hoofdstuk. Alsof ik niet verder durfde te gaan. Alsof de hoofdpersoon ook nog niet wist wat ze ging doen. Ze zei niets. Ondertussen herschreef ik de hoofdstukken. Ik haalde foutjes eruit, poetste zinnen op en voegde scènes toe en schrapte scènes die niets meer deden voor het verhaal. 

Dit kun jij niet

Totdat de hoofdpersoon me eindelijk liet zien waar het verhaal moest eindigen. Ze twijfelde zelf ook nog. Maar dit was het toch echt. Ik schreef het op en dacht: dit is het. Klaar. Het manuscript had alle fases doorlopen. Proeflezers hadden hun feedback gegeven, ik had het meerdere keren herschreven, dit moest het gewoon zijn. En daar was de call van een literair agentschap. Ze namen die maand manuscripten aan. Doen? Niet doen? Ik deed het. Want als ik het niet probeer, krijg ik spijt. Helaas kreeg ik een prachtige afwijzing, midden in mijn vakantie in Frankrijk. Natuurlijk baalde ik. En even, heel even, dacht ik: zie je nu? Dit kun jij niet. 

Ik kan het wel

Ik besloot er niet meer aan te denken. Ik vierde vakantie, kwam thuis, moest meteen aan het werk. De dagelijkse chaos was weer begonnen. Midden in die chaos was ik het plotseling zat. Hoezo dit kun jij niet? Ik schrijf al mijn hele leven en eindelijk had ik het besluit genomen om mezelf eens serieus te nemen. Ik kan dit wel. Ik sprak met een schrijfcoach en alle lichten sprongen op groen. 

Manuscriptbegeleiding

En zo zit ik weer achter mijn bureau. Met die bril op het puntje van mijn neus. Eind deze maand heb ik mijn eerste sessie Manuscriptbegeleiding. Dit verhaal gaat er komen. Het moet wel, anders slaapt mijn eigen broer (die eigenlijk ook al jaren mijn schrijfcoach is) niet meer. Telkens wanneer we elkaar zien, praten we weer over nieuwe plotwendingen, structuren en hoe de hoofdpersoon de dingen ziet. Dat ik er al vier of vijf jaar over doe om een verhaal te schrijven doet er niet toe. Want om heel eerlijk te zijn, daar achter mijn bureau, is de plek waar ik het liefst zit. Zet jij nog een kopje koffie voor mij?

 

Je houd misschien ook van..

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.